"Eeee manjanyaaaaaaaaa dia. Anak manja!"
Terngiang-ngiang suara kawan-kawan sekolah rendah dulu mengusik aku. Terus terang aku mengaku rindu dengan panggilan anak manja yang kawan-kawan bagi kat aku.
Dulu masa Darjah 1, pagi aku akan pergi kelas Fardhu Ain, dan sebelah petang pulak pergi sekolah biasa. Masa tu Mak dengan Abah dua-dua bekerja. Jadinya bila habis kelas Fardhu Ain pukul 10.30 pagi akan ada van hantar aku balik ke rumah.
Kat rumah pulak memang aku tinggal sensoranglah memandangkan Along Angah bersekolah pagi dan Mak Abah pun kerja. Sensoranglah jugak aku bersiap-siap nak pergi ke sekolah. Bas sekolah akan datang ambil kat depan rumah pukul 12.00 tengahari.
Bila sampai sekolah, sebelum loceng bunyi pukul 1.05 tengahari, aku akan standby tunggu Mak datang kat kantin bagi duit belanja. Abah plak tunggu dalam kereta. Lepas Mak bagi duit belanja aku mesti akan salam Mak, peluk dan cium dua-dua belah pipi Mak. Setiap hari. Sepanjang 3 tahun sampailah aku Darjah 3. Dari situlah aku dapat panggilan anak manja. Bila Mak datang, makcik kantin, tukang kebun, cikgu-cikgu dengan budak-budak dari kelas mana ntah semua dah tahu yang tu Mak aku. Dorang siap-siap panggil aku nak bagitahu yang Mak dah datang hihikk rindunya..
Awal-awal baru nak masuk Darjah 1 dulu, ibu bapa mesti akan hantar anak dorang masuk ke kelas. Yelah baru first time kan melangkah kaki ke alam persekolahan. Ada yang siap tunggu tepi kelas lagi dari awal masuk kelas sampailah waktu rehat semata-mata nak temankan anak dorang.
Samalah dengan Mak. Mak akan datang hantar aku sampai masuk ke kelas. Aku ni plak ntah tak tahu apa perangai masa tu, setiap kali Mak hantar ke kelas dan bila time Mak nak balik je aku nangis. Hari-hari macam tu. Sampai Mak pun rasa bersalah nak tinggalkan aku. Asal Mak hantar aku je, aku nangis. Berminggu-minggu jugaklah macam tu. Last-last kan, Mak tunggu dalam kereta, dia suruh Abah yang hantar aku ke kelas. Dan masa tu aku tak nangis langsung. Takut! Maunya tak takut. Abah garang ooo masa tu. Kuar je airmata siap!!
Aku dulu memang manja dengan Mak. Sangat-sangat. Apa yang aku nak mesti dapat. Sampaikan kakak-kakak ngan adik-adik masa tu jelessssss giler dengan aku. Bila aku masuk belajar UiTM, Mak hari-hari akan call aku. Lepas kelas petang je Mak mesti akan call. Hampir tiap-tiap minggu Mak akan ajak Abah datang melawat aku kat Jengka masa tu. Hmm rindulah..
Ada sekali tu aku teringin sangat kat satu henpon ni. Sony Ericsson W990i. Slide punya. Kaler gold. Masa tu model tu baru je keluar so harga RM 1,100 masa tu. Sedebuk Mak tolong belikan untuk aku. Katanya hadiah. Tapi Mak pesan jangan bagitahu kat Along ngan Angah. Heeeee sayang punya pasal kan. Tapi yang paling sedih henpon tu hilang kena curi sebab aku tertinggal kat dalam toilet. Masa tu Tuhan jelah yang tahu betapa sedihnya aku. Sedih gegiler ah. Menangis tak sudah-sudah mengenangkan henpon hadiah dari Mak hilang especially bila cakap phone dgn Mak nak bagitahu henpon hilang.
"Takpelah jangan sedih-sedih sebab henpon tu. Belajar pergi kelas yang penting. Apalah sangat henpon Mak bagi tu. Takde rezeki. Dah nak hilang, simpan dalam beg tangan Mak pun kalau nak hilang tu, hilang jugak." :( Makkkkkk..
Hmm rindu sangat dengan kenangan dulu. Sejak akhir-akhir ni kenangan-kenangan tulah yang aku selalu ingat. Nak macam dulu lagi. Kalaulah boleh kembali ke masa tu balik. Hmm rindu sangat kat Mak... Abah.. :(
Nota Kaki : Kalau itu yang ditakdirkan Allah untukku.. Aku redha..
skip to main |
skip to sidebar
Friday, October 5, 2012
Tentang Saya :)
- Azwani
- Keras kepala.
Sensitif.
Suka meroyan.
Kadang-kadang blur.
Suka sengih.
Jiwang.
Suka perhati.
Penyayang.
Suka ketawa.
Ini blog peribadi saya dan hak cipta terpelihara.
Jangan terkejut. Jangan hairan.
Kalau tak suka.. Ehemm.. Dipersilakan.. (>_<)
Muka Buku!
Cuba Klik!
Powered by Blogger.



0 komen:
Post a Comment